«Δεν μ’ αρέσει να δουλεύω με ερωτευμένους. Ίσως γιατί τους ζηλεύω - κι εγώ ο ίδιος λαχταράω να ερωτευτώ. Ίσως πάλι γιατί ο έρωτας και η ψυχοθεραπεία είναι μεταξύ τους ασύμβατα. Ο καλός θεραπευτής πολεμάει το σκοτάδι και ζητάει το φως, ενώ ο έρωτας συντηρείται από το μυστήριο και καταρρέει μόλις αρχίσεις να τον εξετάζεις σχολαστικά. Κι εγώ σιχαίνομαι να γίνομαι ο δήμιος του έρωτα», λέει ο διάσημος ψυχοθεραπευτής Ίρβιν Γιάλομ στο βιβλίο του «Ο Δήμιος του Έρωτα».
Για τον έρωτα έχουν γραφτεί πολλά, σχεδόν τα πάντα. Οι αρχαίοι ποιητές τον αποθέωσαν, οι νεότεροι τον αποκαθήλωσαν, η επιστήμονες τον εκλογίκευσαν, οι ψυχίατροι τον ερμήνευσαν, οι σύγχρονοι μελετητές τον τοποθέτησαν στην αυτοκρατορία του εφήμερου. Σήμερα ο έρωτας έχει ζήσει δεκάδες χιλιάδες μικρές επαναστάσεις και παρ’ όλα αυτά υπάρχει ακόμη. Ξέφυγε από τον Φάουστ, σνόμπαρε τον δόκτορα Ζιβάγκο, γέλασε με τα νυχτοπερπατήματα του Μποντλέρ και αδιαφορώντας για τον Μπόρχες και τον Μπρικνέρ, ανθίζει ακόμα στις καρδιές μας. Σε έναν κόσμο που το χρήμα σε τραβάει από το μανίκι για να το προσέξεις, ο έρωτας σε «υποχρεώνει» να δεις τη ζωή με όλες της τις αληθινές συνέπειες. Είναι μια κατάσταση που δεν επιδέχεται μεταρρυθμίσεις. Με λίγα λόγια, δεν ελέγχεται, και αυτή ακριβώς είναι η μαγεία του. Σε σπρώχνει να κλάψεις, να γελάσεις, να ταπεινωθείς, ή να κάνεις την ανιδιοτελή προσπάθεια να δημιουργήσεις χώρο για τον άλλον, ώστε να μπορεί να είναι ο εαυτός του. Σου ζητάει να αντισταθείς στις δήθεν ουτοπίες της δικαιοσύνης και της ισότητας και να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Σε αυτό το τεύχος προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε τον έρωτα από τη μεριά της επιστήμης. Εσείς μπορείτε να τον προσεγγίσετε από τη μεριά της καρδιάς. Να ζήσετε έναν έρωτα, έστω κι αν αυτό το λένε οικογένεια, δουλειά, φιλία, σύντροφο. Παλιότερα ο έρωτας βρισκόταν σε αντιπαράθεση με την εξουσία. Σήμερα αποτελεί το μοναδικό ανθρώπινο δικαίωμα. Και αυτό, αντί να του αφαιρέσει λάμψη, τον κάνει ακόμη πιο εκτυφλωτικό.
