Δεν φοβάται τις αλλαγές – ούτε τις εσωτερικές ούτε τις εξωτερικές. Με μια ήρεμη δύναμη και μια βαθιά αγάπη για τη ζωή, η Ευγενία Σαμαρά μιλά ανοιχτά για τη διαδρομή της, την ψυχοθεραπεία, τις επιλογές της, τη δημιουργικότητα και την ανάγκη να μένει πιστή σε ό,τι την εξελίσσει ως γυναίκα, ως καλλιτέχνιδα, ως άνθρωπο που μαθαίνει να εμπιστεύεται τη ζωή και να αφήνεται στο ταξίδι της.

Δεύτερη χρονιά στην επιτυχημένη σειρά του MEGA «Έχω Παιδιά». Πώς νιώθεις για αυτό;

Για όλους εμάς είναι τώρα πιο οικείο, είναι το σπίτι μας. Επιστρέψαμε στα γυρίσματα με τη χαρά ότι ξαναβρισκόμαστε μαζί με τα παιδάκια μας. Δεν έχουμε την πίεση της πρώτης φοράς, ούτε το άγχος για το αν θα ταιριάξουμε. Έτσι κι αλλιώς, οι συνθήκες ήταν εξαρχής πάρα πολύ ωραίες. Δέσαμε πολύ. Υπάρχει χημεία μεταξύ των μελών της ομάδας. Είμαι ευγνώμων για αυτήν τη συνθήκη. Οπότε η δεύτερη χρονιά είναι σαν να γυρίσαμε στο σπίτι μας.

Τι θα δούμε αυτήν τη σεζόν λοιπόν;

Τα παιδιά μεγαλώνουν και μαζί τους μεγαλώνει και η τρέλα. Έχει γράψει εξαιρετικά κείμενα και φέτος ο Λάμπρος Φισφής και η ομάδα του και έχουμε γελάσει πάρα πολύ. Θα δείτε ό,τι βιώνει σήμερα ένας μέσος γονιός, αλλά και πολλά ακόμα που έχουν χιούμορ αλλά και ιδαίτερο ενδιαφέρον.

Κρίνοντας από την πολυεπίπεδη διαδρομή σου τα τελευταία χρόνια –θέατρο, κωμική σειρά, τηλεπαιχνίδι– αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι δεν φοβάσαι τις προκλήσεις.

Την αποζητώ την πρόκληση! Για παράδειγμα, έκανα τρία χρόνια το «Σασμό» και μετά από τόσο δράμα ήθελα κωμωδία. Απέρριψα όσες προτάσεις είχαν κοινά με το «Σασμό», γιατί ήθελα να έρθει κάτι διαφορετικό, κάτι το οποίο θα με έβαζε σε διαδικασία να δοκιμαστώ και θα άνοιγε για μένα την υποκριτική βεντάλια που υπάρχει για τον κάθε ηθοποιό. Ακόμα και το τηλεπαιχνίδι ήταν μια πρόκληση. Το ίδιο και στο θέατρο. Ή, μάλλον, ακριβώς επειδή στο θέατρο υπάρχει ένα διαφορετικού τύπου δόσιμο, θέλω, όταν επιλέγω να συμμετέχω σε μια παράσταση, να είμαι 100% εκεί. Αν για κάτι δεν είμαι σίγουρη ή δεν με ιντριγκάρει, δεν θα το κάνω. Οι επιλογές μου είναι απόλυτα συνειδητές. Και συνήθως επιλέγω πράγματα που μου λείπουν. Άλλωστε, γι’ αυτό διάλεξα αυτήν τη δουλειά. Γιατί έχει εναλλαγές και σου αφήνει περιθώριο να δοκιμαστείς σε πολλά.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: ΝΙΚΟΛ ΜΠΑΡΤΖΩΚΑ (D-TALES), ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΥΡΚΟΥ, ΜΑΚΙΓΙΑΖ/ΧΤΕΝΙΣΜΑ: ΘΑΝΟΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

Άρα δεν είσαι εργασιομανής;

Δεν είμαι τόσο εργασιομανής όσο ενδεχομένως δείχνω. Φέτος, βέβαια, η χρονιά μου είναι πιο εύκολη από άλλες, γιατί μόλις πριν από ένα μήνα ξεκίνησα να κάνω δύο δουλειές. Τώρα έχω και γύρισμα και παράσταση. Όμως ήταν και αυτή μια συνειδητή επιλογή γιατί ήθελα πάρα πολύ να δουλέψω με τον Θωμά Μοσχόπουλο –έναν άνθρωπο που θεωρώ ότι γνωρίζει περισσότερο από κάθε άλλον το θέατρο– και να βρεθώ στη σκηνή με τον Ορφέα Αυγουστίδη στην παράσταση «Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα». Και για μένα ήταν σημαντικός αυτός ο ρόλος: υποδύομαι τέσσερις διαφορετικές γυναίκες που τις ενώνει η γυναίκα ως έννοια.

Δίνεις την αίσθηση ότι είσαι η πιο εξελιγμένη εκδοχή του εαυτού σου. Έχεις περάσει ή περνάς από τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας;

Πολλά χρόνια τώρα κάνω ψυχοθεραπεία και ενεργειακές θεραπείες και δεν σκοπεύω να το αφήσω. Νομίζω ότι δεν σταματά ποτέ η διαδικασία ανακάλυψης και εξέλιξης του εαυτού μας, απλά βαθαίνει. Είναι ένα ταξίδι που, αν κάποιος ξεκινήσει να το κάνει, θα βρει μέσα σε αυτό το νόημα της δικής του ζωής. Γιατί για τον καθένα μας είναι διαφορετικό το νόημα της ζωής, άσχετα αν στο τέλος όλοι τα ίδια φοβόμαστε και αποζητάμε, η διαδρομή που ακολουθούμε είναι πάντα προσωπική υπόθεση. Δεν θα λυθούν όλα ως διά μαγείας, αλλά είναι μια διαδρομή την οποία την περπατάς, προχωράς και ανακαλύπτεις καινούρια πράγματα… Εγώ αυτήν τη διαδικασία την αποκαλώ «κρεμμύδι», γιατί διαρκώς «ξεφλουδίζεσαι» και ανακαλύπτεις άλλα επίπεδα του εαυτού σου. Κάποτε με άγχωνε όλο αυτό, τώρα μου αρέσει γιατί νιώθω ότι με εξελίσσει και έτσι αποκτά νόημα η ζωή.

Στη «βουτιά» που έχεις κάνει μέσα σου, ποιο ήταν εκείνο το σημείο που σε ξάφνιασε όταν το ανακάλυψες σε εσένα;

Δεν είμαι άνθρωπος που ξαφνιάζεται εύκολα, όμως τα τελευταία χρόνια αρχίζω και παρατηρώ τους πολλούς διαφορετικούς τρόπους που επιλέγει το μυαλό μου για να με «κοροϊδέψει» ώστε να ξαναβρεθεί σε μια οικεία κατάσταση, σε ένα παλιό μοτίβο που ήταν αδιέξοδο. Τότε συνειδητοποιώ ότι μάλλον πρέπει να κάνω ακόμα ένα βήμα πιο πίσω και να ξαναδώ τα πράγματα αλλιώς. Είναι σαν ένα μάθημα! Ούτως ή άλλως, επειδή οι άνθρωποι είμαστε όντα της επανάληψης και ίσως αυτός είναι ο τρόπος για να μαθαίνουμε, είναι αναγκαίο να πάμε πολλές φορές προς το ίδιο σημείο από διαφορετικούς δρόμους ώστε να μας εντυπωθεί πραγματικά αυτό που θέλουμε ή δεν θέλουμε.

Την αγαπάς την Ευγενία;

Ναι, και την αγαπώ πιο πολύ όσο μεγαλώνω. Την αντιλαμβάνομαι περισσότερο, την κατανοώ καλύτερα μέσα από τους άλλους – γιατί μόνο έτσι μπορώ να καταλάβω τελικά τον εαυτό μου, μέσα από το καθρέφτισμά μου στους άλλους ανθρώπους: σε αυτά που με θυμώνουν στους άλλους και σε αυτά που αγαπώ στους άλλους. Έτσι σιγά σιγά μαθαίνω να με συγχωρώ. Ανοίγω χώρο μέσα μου για να με χωρέσω. Με αγαπώ, με κατανοώ, με συγχωρώ παράλληλα και είμαι πλέον λίγο περισσότερο επιεικής με τον εαυτό μου – γιατί στο παρελθόν έχω υπάρξει πολύ αυστηρή με την Ευγενία.

Κεφάλαιο «Διατροφή». Τι ρόλο παίζει στη ζωή σου και πώς διαμορφώνεται στην καθημερινότητά σου;

Η διατροφή είναι στη ζωή μου. Πάντα φροντίζω να τρώω φρούτα και λαχανικά, όχι εμμονικά για να είμαι αδύνατη, αλλά γιατί πραγματικά πιστεύω ότι το σώμα μας είναι ο ναός μας. Εννοείται ότι θα κάνω και την ατασθαλία μου, ότι θα επιθυμήσω και λίγο comfort food, θα φάω και κάτι το οποίο δεν είναι και το πιο υγιεινό, αλλά η βάση μου είναι να τρέφομαι σωστά γιατί χρειάζομαι ενέργεια. Ο οργανισμός μου έχει ανάγκη από καύσιμο και το σώμα μου από ενδυνάμωση για να αντεπεξέρχομαι στις απαιτήσεις της καθημερινότητας που εγώ έχω επιλέξει, οπότε δεν μπορώ να μη φροντίζω τον εαυτό μου.

Γυμνάζεσαι;

Ανέκαθεν γυμναζόμουν. Τον τελευταίο χρόνο έχω κολλήσει πολύ με την καλλισθενική γιατί είναι ένα είδος γυμναστικής όπου υπάρχει πάντα ένας στόχος – και, όπως είπαμε, μου αρέσουν οι προκλήσεις. Αυτό μου δίνει το κίνητρο ώστε να πηγαίνω στο γυμναστήριο, να δυναμώνω, να το δοκιμάζω, να αποτυγχάνω, να ξαναπηγαίνω, οπότε δεν βαριέμαι. Έχω δει και μεγάλη διαφορά στην ενδυνάμωση του σώματός μου, κάτι που με αφορά και λόγω δουλειάς. Επειδή εργάζομαι πολύ και είμαι και λίγο ατσούμπαλη, είναι πολύ εύκολο να τραυματιστώ από κάποια αβλεψία, π.χ., να στραβοπατήσω με το τακούνι μου στη σκηνή. Αν το σώμα μου δεν είναι σφιχτό και γυμνασμένο, αυτό μπορεί να μου κοστίσει. Πολλές φορές έχω γλιτώσει από τραυματισμούς επειδή το κορμί μου είναι γερό και δυνατό.

Κεφάλαιο «Αυτοφροντίδα». Τι σημαίνει για σένα;

Είναι κάτι που θα κάνω για να με ισορροπήσω, να με χαλαρώσω, να με ηρεμήσω, να με αποσυνδέσω. Αυτό μπορεί να είναι πολλά και διαφορετικά πράγματα, όπως το να παίξω χαρτιά με τους φίλους μου, γιατί έχω μπουχτίσει από τη μέρα και θέλω να διασκεδάσω και να γελάσω, ή να αράξω μόνη μου στο σπίτι, να κάνω ένα ζεστό μπάνιο, να ανάψω κεριά, να διαλογιστώ, να ακούσω μουσική, να διαβάσω ένα βιβλίο, να δω μια ωραία σειρά ή μια ταινία…

Πόσο σημαντικοί είναι για σένα οι φίλοι;

Είναι η οικογένεια που έχω επιλέξει συνειδητά στη ζωή μου. Οι φίλοι μου είναι η δύναμή μου, το καταφύγιό μου, ο τρόπος μου για να γειωθώ ξανά και να χαλαρώσω, να ξεφύγω από μια κουραστική μέρα… Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους θα συζητήσω αυτά που σκέφτομαι ή θα ακούσω αυτά που εκείνοι έχουν ανάγκη να μου πουν.

Ποια είναι τα κριτήρια για να επιλέξεις ένα φίλο, έναν άνθρωπο στη ζωή σου;

Δεν νομίζω ότι υπάρχουν κριτήρια για μένα. Είναι θέμα ενεργειακό. Κάτι που θα με έλξει. Πολύ πιθανόν να είναι κάποιο κοινό τραύμα. Πιστεύω ότι τους ανθρώπους τούς φέρνει κοντά κάποιο κοινό «τραύμα» και ο ένας φροντίζει το τραύμα του άλλου. Έτσι θεραπεύονται με έναν τρόπο. Άλλωστε, γι’ αυτό ερχόμαστε σε επαφή με τους άλλους, για να θεραπευτούμε. Για μένα είναι δώρο οι ανθρώπινες σχέσεις. Δώρο και μαθήματα.

Ο έρωτας τι ρόλο παίζει στη ζωή σου;

Πολύ μεγάλο, όπως και όλες οι ανθρώπινες σχέσεις. Θεωρώ ότι είναι μια πολύ σημαντική κινητήρια δύναμη που σου δίνει ώθηση. Ο έρωτας είναι δημιουργία για μένα. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από τον έρωτα και όχι μόνο για έναν άλλο άνθρωπο – για τη δουλειά, για το χόμπι τους… Πρέπει να ερωτευτούν αρχικά με όποιον ή ό,τι καταπιάνονται, να «πάθουν» όλη αυτή την τρέλα, γιατί αυτό τους κάνει δημιουργικούς και τους ανθίζει. Οπότε ο έρωτας με την ευρεία έννοια είναι πολύ βασικό συστατικό στη ζωή μου. Μου αρέσει να ερωτεύομαι με αυτά που κάνω, με τους ανθρώπους που συνεργάζομαι, με τους φίλους μου. Έτσι παίρνω φόρα, ώθηση για ζωή και δημιουργία.

Ως Σάρα, είσαι μια πάρα πολύ καλή μαμά. Είσαι τόσο καλή με τα παιδιά σαν να ήσουν η μητέρα τους όχι μόνο στη σειρά αλλά και στην πραγματικότητα. Πόσο κοντά ή πόσο μακριά είσαι από το να αναλάβεις αυτόν το ρόλο και στη ζωή σου;

Αυτή την ερώτηση, από τότε που ξεκίνησε η σειρά, μου την κάνουν σε κάθε συνέντευξη. Η απάντηση είναι ότι δεν είμαι ούτε κοντά ούτε μακριά από τη μητρότητα. Δεν είναι μια απόφαση που εγώ, ως χαρακτήρας, θα την πάρω και θα στοχεύσω. Η ζωή ξέρει καλύτερα αν θα μου φέρει ένα παιδί και πότε. Η αλήθεια είναι ότι αγαπώ τα παιδιά. Αυτό φαίνεται άλλωστε γιατί τα πάω πάρα πολύ καλά τόσο με τα «τηλεοπτικά» μου παιδιά –τα νιώθω όντως σαν να ήταν δικά μου– όσο και με τα παιδιά των φίλων μου. Μου αρέσει η συναναστροφή μαζί τους. Είμαι και εγώ πάρα πολύ παιδί μέσα μου και μου αρέσει να παίζω. Τώρα, αν θα έρθει ένα παιδί στη ζωή μου, θα φανεί στο μέλλον.

Κάπου διάβασα ότι κάνεις κεραμική στον ελεύθερο χρόνο σου.

Ναι. Είχα ξεκινήσει πριν από κάποια χρόνια, αλλά το άφησα λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Φέτος, αποφάσισα ότι θέλω να ασχοληθώ με κάποια χόμπι τα οποία θα με αποσυμπιέζουν. Έτσι μία φορά τη βδομάδα, για τέσσερις ώρες, κάνω κεραμική που λειτουργεί σαν μια έξτρα ψυχοθεραπεία για μένα. Αγαπώ αυτή την τέχνη γιατί δημιουργώ με τα χέρια. Εμένα πιάνουν τα χέρια μου. Σκέφτομαι, μάλιστα, μετά από κάποια χρόνια να διαμορφώσω ένα χώρο στο σπίτι μου ως μικρό εργαστήριο για να φτιάχνω εκεί τα κεραμικά μου.

Είσαι αντικειμενικά μια πολύ όμορφη γυναίκα. Εσύ πώς φέρεις τη ομορφιά σου, πώς την αντιλαμβάνεσαι;

Δεν την αντιλαμβάνομαι. Η εξωτερική εικόνα, έτσι κι αλλιώς, δεν είναι κάτι που με απασχολεί ιδιαίτερα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μου αρέσει να φροντίζω τον εαυτό μου. Όμως θέλω να ασχολούμαι με άλλα πράγματα και δεν αναλύω πάρα πολύ αυτό που βλέπει ο κόσμος σε μένα και το ονομάζει ομορφιά. Είμαι αυτό που είμαι και με ενδιαφέρει να ψάξω τις ελλείψεις μου, τα τραύματά μου και να τα θεραπεύσω, να τα λειάνω, να τα αποδεχτώ.

Δείτε το βίντεο

Η σχέση σου με το χρόνο ποια είναι;

Έχω περάσει από διάφορες φάσεις. Υπήρξαν περίοδοι που κοινωνικά είχα πιεστεί σε σχέση με το χρόνο που περνάει. Όμως συνειδητοποίησα ότι αυτή η πίεση δεν ήταν δική μου. Ήταν «φωνές» φορεμένες από την κοινωνία, γι’ αυτό προσπαθώ να μην τις ακούω πια. Χαίρομαι που μεγαλώνω γιατί σημαίνει ότι είμαι ζωντανή. Συνεχίζω, ζω, καταπίνω τη ζωή, την απολαμβάνω, την προχωράω. Μου αρέσει πια που ο χρόνος κυλάει και εγώ είμαι εδώ και μαθαίνω, εξελίσσομαι, ερωτεύομαι, αγαπώ και γνωρίζω καινούριους ανθρώπους, καινούρια πράγματα και κάνω αλλαγές. Συνειδητοποιώ ότι, αν δεν υπάρχει ο χρόνος, δεν μπορούν να συμβούν καινούρια πράγματα στη ζωή μας. Και για να συμβούν, πρέπει να διασαλευτεί το παλιό, το κατεστημένο μέσα μας, είναι αναγκαίο ο χρόνος να περνά και η ψυχή να ζει την εμπειρία της. Βλέπω πλέον τη ζωή σαν ένα ταξίδι που δεν ξέρεις τι θα σου φέρει την επόμενη μέρα, και αυτό είναι ωραίο.

Ήσουν πάντα έτσι;

Είμαι φύση περίεργη και με απίστευτη αγάπη για τη ζωή. Νομίζω ότι το είναι μου ήταν πάντα έτσι. Το εγώ μου ήταν αυτό που πολλές φορές με περιόριζε. Μπορεί να με περιορίσει και στο μέλλον, δεν σημαίνει ότι έχω βρει το νόημα της ζωής σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους, απλώς τώρα είμαι σε θέση να αναγνωρίζω ίσως λίγο πιο γρήγορα και πιο εύκολα το εγώ μου. Δηλαδή τις ανασφάλειες και τους φόβους μου.

Τι σε ευαισθητοποιεί κοινωνικά;

Τα τελευταία χρόνια με κινητοποιεί πολύ η αλλαγή του εαυτού και η εξέλιξή του. Όχι εγωιστικά, όχι ατομικά· συλλογικά. Με την έννοια ότι όλα αυτά που με θυμώνουν, με εκνευρίζουν και με στενοχωρούν γύρω μου είναι και αυτά που πρέπει και εγώ να αλλάξω σε μένα. Γιατί δυστυχώς οι άνθρωποι κάνουμε πολύ εύκολα κριτική. Είμαστε έτοιμοι να αρπαχτούμε και νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα. Για μένα είναι σημαντικό να γίνω παρατηρητής του εαυτού μου και αυτά που «απαιτώ» από τους άλλους να τα κάνω πρωτίστως η ίδια. Αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, αν κοιτάξουμε μέσα μας και στο σπίτι μας, σε μια πιο μικρή κοινωνία, είμαστε και εμείς οι ίδιοι πολλές φορές αυτοί που μας θυμώνουμε, που μας εξωθούμε στα άκρα. Θυμώνουμε με κάτι πολύ δικό μας. Οπότε θα ήταν καλό να στρέψουμε την προσοχή μας μέσα μας γιατί η κοινωνία ξεκινά από τον πυρήνα μας. Να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο. Δεν είναι ένα απλό τσιτάτο, είναι κάτι που ισχύει και καθόλου εύκολο να το ακολουθήσουμε. Σκέφτομαι λοιπόν ότι, προτού επαναστατήσω για τις αδικίες του υπόλοιπου κόσμου, καλό θα ήταν να επαναστατήσω κοιτώντας τι κάνω λάθος εγώ.

Ο λόγος ουσιαστικά που παίρνουμε πολύ εύκολα θέση είναι γιατί δεν μπορούμε να πάρουμε θέση απέναντι στον εαυτό μας. Γιατί προτιμάμε να ασχοληθούμε με κάτι που είναι έξω από εμάς και όχι με κάτι που συμβαίνει σε εμάς. Το έχω κάνει και εγώ και με τους δικούς μου ανθρώπους. Κινητοποιούσα τον εαυτό μου να λύσω τα προβλήματα των άλλων, όχι γιατί είμαι ο πιο καλός άνθρωπος του κόσμου, αλλά γιατί ήθελα να αποφύγω τα δικά μου προβλήματα. Ένιωθα ότι έτσι θα γινόμουν χρήσιμη για τους άλλους, άρα συμπαθητική για τους άλλους, άρα καλός άνθρωπος για τους άλλους. Ίσως έτσι κι εγώ να με αγαπούσα λίγο περισσότερο. Λάθος! Πρέπει να με αγαπήσω γιατί θα με έχω αποδεχτεί όπως είμαι.

Μπορείς να σκεφτείς ή να ονειρευτείς πού θα ήθελες να είσαι σε κάποια χρόνια από τώρα;

Αφήνομαι περισσότερο στη ζωή να με οδηγήσει εκεί όπου πρέπει να πάω γιατί ξέρει καλύτερα. Έχω εμπιστοσύνη και πίστη –ίσως για πρώτη φορά– και, όσο περισσότερο καλλιεργείται αυτή η συνθήκη στην ψυχή μου, τόσο περισσότερα δώρα μού δίνει η ζωή.