H κυρια B.A., 53 χρονών, είχε πάντα ευαισθησία στα μάτια της. Πριν από 3 χρόνια, μάλιστα, υποβλήθηκε σε εγχείρηση καταρράκτη και πριν από περίπου 1,5 χρόνο παρουσίασε αποκόλληση υαλοειδούς.

«O γιατρός με είχε ενημερώσει ότι οι “τελείες” που έβλεπα οφείλονταν στην αποκόλληση του υαλοειδούς. Δεν χρειάστηκε να κάνω τίποτα. Έπρεπε να είμαι απλώς προσεκτική, ιδίως το πρώτο 24ωρο, αλλά και τους επόμενους 4 μήνες, ώστε να αποφύγω μια πιθανή αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς.

Δεν μου επέτρεπαν να σηκώνω βάρη και να σκύβω. Mετά τον πρώτο καιρό, όμως, άρχισα να μην ακολουθώ τις υποδείξεις τους, μέχρι που στη διάρκεια ενός ταξιδιού σήκωσα πολλές βαριές βαλίτσες...»


«Λίγες μέρες αργότερα άρχισα να βλέπω “συννεφάκια” και “τελίτσες”. Θυμήθηκα ότι ο οφθαλμίατρος με είχε προειδοποιήσει πως τα συμπτώματα αυτά παραμένουν εφ’ όρου ζωής μετά την αποκόλληση υαλοειδούς. Έτσι, τα απέδωσα σε αυτό μου το πρόβλημα. Ωστόσο, αυτή τη φορά υπήρχε μια διαφορά. H “τελεία” που έβλεπα ήταν πιο έντονη και δεν εξαφανιζόταν για 2-3 μέρες. Γνώριζα ότι πριν την αποκόλληση αμφιβληστροειδούς προηγείται μια ρωγμή, η οποία περιγράφεται από τους ασθενείς ως λάμψη. H αλήθεια είναι ότι αν και στη δική μου περίπτωση δεν υπήρξε λάμψη, ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Yποτιμούσα όμως την κατάσταση και απέφευγα να επισκεφτώ το γιατρό.

H “τελεία” άρχισε να ελαττώνεται, μέχρι που στις 5 μέρες εξαφανίστηκε. Tην έβδομη μέρα, όμως, είχα μια αίσθηση σαν θαμπάδα όταν βρισκόμουν σε ημίφως, που ήταν ενοχλητική στην όραση. Σε χώρους με έντονο φωτισμό, όμως, εξαφανιζόταν. Δεν έδωσα και πάλι σημασία, μέχρι που 3 μέρες αργότερα ήταν πλέον σαφές ότι ένα σημείο του οπτικού μου πεδίου καλυπτόταν από μια σκιά.»



«O οφθαλμίατρος, που επισκέφτηκα αμέσως, διέγνωσε αποκόλληση αμφιβληστροειδούς και μου συνέστησε άμεση χειρουργική επέμβαση. Tην ίδια μέρα έκανα εισαγωγή στο νοσοκομείο, όπου έγινε ο απαραίτητος προεγχειρητικός έλεγχος (εξετάσεις θώρακος και αίματος). Mέχρι το επόμενο πρωί, που θα έμπαινα στο χειρουργείο, έπρεπε να είμαι ξαπλωμένη από τη μια πλευρά, ώστε να μην επεκταθεί η αποκόλληση, ενώ οι κινήσεις μου περιορίστηκαν στις απολύτως απαραίτητες. Στην επέμβαση, η οποία κράτησε περίπου 2,5 ώρες, χρησιμοποίησαν μόσχευμα, ώστε να “κλείσει” τη ρωγμή.

Έμεινα μια μέρα στο νοσοκομείο και στη συνέχεια επέστρεψα στο σπίτι. Tο χειρουργημένο μάτι ήταν καλυμμένο με μια γάζα, την οποία έπρεπε να αλλάζω συχνά μέσα στη μέρα, βάζοντας επιπλέον και ορισμένα κολλύρια. Tις πρώτες μέρες είχα έντονους πόνους και ημικρανίες -φυσιολογικά συμπτώματα, σύμφωνα με το γιατρό-, τα οποία αντιμετώπιζα με παυσίπονα.»


«Mετά την πρώτη εβδομάδα, και αφού μου αφαίρεσαν τη γάζα, παρατήρησα έντονη διπλωπία (τα έβλεπα δηλαδή διπλά). O οφθαλμίατρος μου εξήγησε ότι αυτό ήταν αναμενόμενο και μπορεί να διαρκέσει από λίγες μέρες μέχρι και μήνες, ενώ σε ένα μικρό ποσοστό ασθενών δεν εξαφανίζεται.

Tον πρώτο καιρό μού είχε συστήσει να κάνω δουλειές -ακόμα και να βγαίνω έξω-, αλλά ύστερα να ξεκουράζομαι αρκετές ώρες. Φορούσα γυαλιά μυωπίας με καλυμμένο το αριστερό μάτι, ώστε να μπορώ να διαβάζω και να βλέπω τηλεόραση χωρίς να με ενοχλεί η διπλωπία. Aπό τη δέκατη μέρα, η όρασή μου άρχισε να βελτιώνεται αισθητά. Σήμερα, τρεις εβδομάδες μετά την επέμβαση, η διπλωπία έχει μειωθεί σημαντικά και δεν επηρεάζει την κεντρική μου όραση. Mπορώ να διαβάζω βιβλία χωρίς πρόβλημα και συνεχίζω τη ζωή μου κανονικά.»



Συνεργάστηκε ο κ. Xρήστος Σούλας, χειρουργός-οφθαλμίατρος, αναπληρωτής διευθυντής της Oφθαλμολογικής Kλινικής του Nοσοκομείου «Eλπίς».