Καθώς μεγαλώνουμε, το σώμα μας δυσκολεύεται περισσότερο να διαχειριστεί το στρες της έντονης άσκησης. Ένας δρομέας λοιπόν, μπορεί να νιώθει ότι χάνει ένα μέρος του φυσικού του ταλέντου στο τρέξιμο. Ωστόσο, τα χρόνια της εμπειρίας του ως αθλητής αντοχής δεν διαγράφονται! Αντίθετα, του δίνουν τη δυνατότητα να κυνηγήσει ακόμα μεγαλύτερα προσωπικά ρεκόρ στα 40 του, στα 50 του ή και πολύ αργότερα…
Ο Δρ Trent Stellingwerff, επικεφαλής απόδοσης στο Canadian Sports Institute Pacific και προπονητής της δρομέα μεγάλων αποστάσεων και πρώην κατόχου του καναδικού εθνικού ρεκόρ Natasha Wodak, επισημαίνει τι πρέπει να λαμβάνουν υπόψη οι δρομείς όσο περνούν τα χρόνια και πώς μπορούν να συνεχίσουν να αναβαθμίζουν την προπόνησή τους.
Τρέξιμο: Ακόμα πιο γρήγοροι μεγαλώνοντας
Μελέτες δείχνουν ότι οι αθλητές τείνουν να φτάνουν στο μέγιστο της απόδοσής τους μεταξύ 25 και 30 ετών, με την απόδοση να αρχίζει να μειώνεται έως τα 40. Ωστόσο, η κορύφωση της απόδοσης εμφανίζεται αργότερα στους αθλητές αντοχής σε σύγκριση, για παράδειγμα, με τους σπρίντερ, οι οποίοι έχουν πολύ μικρότερο «παράθυρο».
Ο Stellingwerff προπόνησε την καναδή θρύλο Wodak στην επίδοση που της χάρισε εθνικό ρεκόρ στον Μαραθώνιο του Βερολίνου το 2022 σε ηλικία 40 ετών. Ο ίδιος τονίζει ότι δεν είναι όλοι «εξαιρέσεις» όπως η Wodak, όμως οι δρομείς αντοχής δεν πρέπει να πανικοβάλλονται όταν φτάνουν για παράδειγμα στα 35.
«Οι ικανότητές σας στα πιο μεγάλης διάρκειας αερόβια αθλήματα δεν μειώνονται τόσο γρήγορα όσο στα πιο σύντομα, εκρηκτικά αθλήματα», επισημαίνει. «Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα να πετύχετε προσωπικά ρεκόρ, όπως ο αείμνηστος Ed Whitlock, ο οποίος επέστρεψε στο τρέξιμο στα 40 του, καταρρίπτοντας ρεκόρ και σημειώνοντας καλύτερες επιδόσεις από ποτέ.»
Ο Stellingwerff υποστηρίζει ότι η δυνατότητα να πετυχαίνει κανείς προσωπικά ρεκόρ σε μεγαλύτερη ηλικία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το αρχικό του επίπεδο απόδοσης. Ελίτ ή ολυμπιακού επιπέδου αθλητές που προπονήθηκαν εντατικά από τα 20 έως τα 30 τους, δυσκολεύονται να σημειώσουν νέα προσωπικά ρεκόρ όσο μεγαλώνουν, επειδή έχουν ήδη θέσει πολύ υψηλά στάνταρ από νεαρή ηλικία. Αν το επίπεδό σας είναι επομένως χαμηλότερο από εκείνο ενός τέτοιου αθλητή, μπορείτε να συνεχίσετε να βελτιώνεστε όσο μεγαλώνετε.
Ακόμη κι αν δεν πετυχαίνουν προσωπικά ρεκόρ, πολλοί δρομείς συνεχίζουν να αποδίδουν σε υψηλό επίπεδο πολύ πιο μετά από τα λεγόμενα «χρόνια κορύφωσης». Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Cam Levins από τη Βρετανική Κολομβία. Στα 33 του, κατέρριψε το δικό του καναδικό ρεκόρ μαραθωνίου (που είχε σημειώσει στα 29), τρέχοντας σε 2:05:36 στον Μαραθώνιο του Τόκιο το 2023. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στα 37 του, απέδειξε ξανά τη διάρκεια της απόδοσής του, σημειώνοντας νέο ρεκόρ στην κατηγορία masters με χρόνο 2:06:47 το 2026, και πάλι στο Τόκιο.
Το σώμα αλλάζει — η προπόνησή σου;
Μεγαλώνοντας, μαθαίνουμε να ακούμε καλύτερα το σώμα μας και αυτό είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα που μπορεί να μας βοηθήσει να προπονούμαστε πιο έξυπνα.
Ο Stellingwerff εξηγεί: «Το τρέξιμο είναι ένα από τα πιο απαιτητικά αθλήματα σε νευρομυϊκό επίπεδο, λόγω της καταπόνησης που δέχονται οι μύες. Η εξισορρόπηση αυτής της επιβάρυνσης με εναλλακτικές μορφές άσκησης (π.χ. cross-training) είναι ένας τρόπος να αυξήσουμε τον αερόβιο χρόνο προπόνησης με λιγότερη επιβάρυνση σε μύες και οστά».
Ο ίδιος προτείνει επίσης να πειραματιζόμαστε με διαφορετικά προπονητικά πλάνα ανάλογα με τις ανάγκες μας. Για παράδειγμα, αν κάνουμε δύο απαιτητικές προπονήσεις την εβδομάδα, ίσως αξίζει να δοκιμάσουμε να τις μειώσουμε σε μία και να προσφέρουμε στο σώμα μας δύο έως τρεις ημέρες αποκατάστασης μεταξύ τους. Μπορεί επίσης να αξίζει να σκεφτούμε έναν κύκλο προπόνησης 10 ημερών αντί για 7, δίνοντας έτσι στο σώμα μας το περιθώριο των 2-3 ημερών ξεκούρασης ανάμεσα στις προπονήσεις (αντί για 1-2), ώστε να αποφεύγεται η υπερκόπωση και να έχουμε περισσότερο χρόνο για να ανακάμψουμε πλήρως. Έτσι, θα έχουμε και καλύτερα αποτελέσματα στην απόδοσή μας για πιο πολλά χρόνια.
*Έντυπη έκδοση ΤΑ ΝΕΑ, Ειδικό Ένθετο Τρέχω
