H Ευαγγελία έχει τον τρόπο να μιλά για τη ζωή χωρίς να την ωραιοποιεί. Με αφορμή τη συζήτησή μας γύρω από το wellness, τη μητρότητα, το σώμα και την υποκριτική, στάθηκε με ειλικρίνεια απέναντι στις αντιφάσεις της καθημερινότητας, στην ανάγκη για έλεγχο και την αποδοχή, στη δύναμη και την ευαλωτότητα, στην αντοχή και την κόπωση. Είναι μια γυναίκα που έχει συμφιλιωθεί με το ότι η ισορροπία δεν είναι μόνιμη, αλλά κάτι που αποδομείται και ξαναχτίζεται διαρκώς. Και ίσως τελικά εκεί να βρίσκεται η πιο ουσιαστική μορφή ευεξίας.
Στη νέα σειρά του MEGA «Σύγκρουση», τα γυρίσματα της οποίας έχουν ήδη ξεκινήσει, συνδυάζονται το ερωτικό στοιχείο με το δικαστικό θρίλερ. Ποιος είναι ο ρόλος σου και πώς τον προσέγγισες σε μια ιστορία όπου οι ηθικές ισορροπίες είναι συνεχώς θολές και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται;
Στη «Σύγκρουση» υποδύομαι τη Χρύσα, την αδελφή του Φίλιππου, οποίος βρίσκεται στο επίκεντρο μιας σκοτεινής υπόθεσης. Κατηγορείται για το θάνατο της συντρόφου του σε ένα δυστύχημα που έγινε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Η Χρύσα μεγάλωσε τον αδελφό της σαν μάνα. Τον προστατεύει, αμφιβάλλει και συγκρούεται με σημαντικούς ανθρώπους για χάρη του. Προσπάθησα να την προσεγγίσω πολύ ανθρώπινα και συναισθηματικά, χωρίς να τη βλέπω ούτε σαν «σωστή» ούτε σαν «λάθος», γιατί σε αυτή την ιστορία όλοι οι ήρωες κινούνται σε γκρίζες ζώνες. Αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο ήταν να δείξω πώς ένας άνθρωπος αλλάζει όταν αρχίζει να αμφισβητεί όσα θεωρούσε δεδομένα για εκείνους που αγαπά.
Τι σε έκανε να πεις «ναι» σε μια σειρά πολύ διαφορετική απ’ ό,τι σε έχουμε δει μέχρι τώρα;
Αυτό ακριβώς με έκανε να πω «ναι», το ότι η «Σύγκρουση» είναι κάτι τελείως διαφορετικό από ό,τι έχω κάνει μέχρι τώρα. Το στοιχείο του δικαστικού θρίλερ, η ένταση στις σχέσεις και οι συνεχείς ανατροπές με τράβηξαν από την πρώτη στιγμή. Επίσης, μου άρεσε πολύ το ότι οι χαρακτήρες δεν είναι μονοδιάστατοι, όλοι έχουν φως και σκοτάδι, και αυτό δίνει μεγάλο ενδιαφέρον υποκριτικά. Είναι μια σειρά οκτώ επεισοδίων και δουλεύουμε το καθετί με λεπτομέρεια. Η παραγωγή, ο σκηνοθέτης μας, Αλέκος Κυράνης, οι σεναριογράφοι, Μελίνα Τσαμπάνη και Πέτρος Καλκόβαλης, και όλοι οι συνάδελφοι είναι εξαιρετικοί. Είμαι πολύ χαρούμενη που είμαι μέρος αυτής της δουλειάς.
Φωτογράφος: Νικόλ Μπαρτζώκα (D-Tales), Επιμέλεια Styling: Κατερίνα Κύρκου, Μακιγιάζ/Χτένισμα: Κωνσταντίνα Μιχοπάνου
Ως Εύα τώρα στη δημοφιλή σειρά του MEGA, μέσα σε «Μια νύχτα μόνο» διαλύεις τη ζωή του Δημήτρη Λάλου. Τι σε ενδιέφερε περισσότερο να εξερευνήσεις μέσα από το ρόλο σου στη σειρά;
Σε κάθε ρόλο που αναλαμβάνω, αυτό που ψάχνω πάντα να βρω είναι το τι κρύβεται πίσω από τις πράξεις του ανθρώπου που καλούμαι να υποδυθώ. Όχι μόνο τι κάνει, αλλά και γιατί το κάνει. Στη συγκεκριμένη σειρά, με ενδιέφερε πολύ να εξερευνήσω τις εσωτερικές αντιφάσεις της ηρωίδας, τις σιωπές της, τα σημεία όπου φαίνεται δυνατή ενώ μέσα της μπορεί να καταρρέει.
Με τα χρόνια, νιώθεις ότι η υποκριτική σε «ξεγυμνώνει» ή σε προστατεύει περισσότερο;
Νομίζω και τα δύο. Η υποκριτική σε ξεγυμνώνει γιατί σε αναγκάζει να συναντήσεις κομμάτια του εαυτού σου που ίσως αποφεύγεις στην καθημερινότητα. Ταυτόχρονα όμως, σε προστατεύει γιατί σου δίνει έναν τρόπο να εκφράσεις πράγματα μέσα από έναν άλλο άνθρωπο, μέσα από ένα ρόλο. Είναι μια πολύ παράξενη ισορροπία: εκτίθεσαι, αλλά όχι ακριβώς ως εσύ. Και όσο μεγαλώνω, αυτό το βρίσκω όλο και πιο ενδιαφέρον.
Πότε λες πια «όχι» σε ένα ρόλο και τι αποκαλύπτει αυτό για σένα σήμερα;
Λέω «όχι» όταν νιώθω ότι κάτι δεν με εξελίσσει, δεν με σέβεται ή δεν είναι αληθινό για μένα τη συγκεκριμένη στιγμή. Καταλαβαίνω πως και το όχι είναι μια επιλογή δημιουργική. Αποκαλύπτει ότι γνωρίζω καλύτερα τα όριά μου και ότι θέλω να είμαι παρούσα σε αυτό που κάνω, όχι απλώς διαθέσιμη.
Έχει αλλάξει το πώς αντιλαμβάνεσαι την «καλή συνεργασία» ή έχεις γίνει πιο αυστηρή με όσα δεν αντέχεις;
Έχει αλλάξει με την έννοια ότι σήμερα δίνω μεγαλύτερη σημασία στον τρόπο. Μια καλή συνεργασία δεν είναι μόνο ένα καλό αποτέλεσμα. Είναι το κλίμα, ο σεβασμός, η εμπιστοσύνη, η επικοινωνία. Έχω γίνει πιο αυστηρή, όχι από σκληρότητα, αλλά από εμπειρία. Ξέρω πια πόσο πολύ επηρεάζει η ενέργεια μιας συνεργασίας την ψυχή σου, την καθημερινότητά σου, ακόμα και την απόδοσή σου.
Η ισορροπία είναι κάτι που έχεις βρει ή κάτι που συνεχώς χάνεις και ξαναχτίζεις;
Τη χάνω και την ξαναχτίζω. Δεν πιστεύω ότι η ισορροπία είναι μια μόνιμη κατάσταση. Είναι περισσότερο μια συνεχής διαπραγμάτευση με τη ζωή, τις ανάγκες σου, τους ανθρώπους σου, τη δουλειά σου. Υπάρχουν περίοδοι που νιώθεις ότι τα έχεις καταφέρει και μετά έρχεται κάτι και τα ανατρέπει όλα. Το σημαντικό είναι να επιστρέφεις στον εαυτό σου χωρίς ενοχές.
Τι σου δείχνει πρώτα ότι έχεις ξεπεράσει τα όριά σου, το σώμα ή το μυαλό;
Νομίζω ότι πλέον μου το δείχνει πρώτα το σώμα. Το μυαλό μπορεί να συνεχίζει, να πιέζει, να ζητάει «λίγο ακόμα». Το σώμα όμως δεν λέει ψέματα. Θα σου μιλήσει με κόπωση, με ένταση, με αϋπνία, με έναν κόμπο. Προσπαθώ να το ακούω περισσότερο, γιατί για πολλά χρόνια το θεωρούσα δεδομένο.
Πώς αλλάζει η έννοια του «εαυτού» όταν έχεις δύο παιδιά; Νιώθεις ότι οι γυναίκες επιτρέπεται πραγματικά να είναι και μητέρες και ο εαυτός τους ταυτόχρονα;
Η μητρότητα αλλάζει βαθιά την έννοια του εαυτού. Δεν παύεις να είσαι εσύ, αλλά ο εαυτός σου αποκτά νέες διαστάσεις. Υπάρχει μια τεράστια αγάπη, αλλά και μια συνεχής μετατόπιση: οι ανάγκες σου συχνά πηγαίνουν πίσω. Πιστεύω ότι εμείς οι ίδιες πρώτα πρέπει να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είμαστε και μητέρες, και γυναίκες, και επαγγελματίες, και άνθρωποι με επιθυμίες. Η κοινωνία δεν το κάνει πάντα εύκολο. Υπάρχει ακόμη πολλή ενοχή γύρω από τη μητρότητα.
Ποιο είναι το πιο αόρατο κομμάτι της μητρότητας, αυτό που κανείς δεν βλέπει;
Η συνεχής νοητική παρουσία. Ότι ακόμη κι όταν δεν είσαι ως φυσική παρουσία με τα παιδιά, ένα κομμάτι του μυαλού σου είναι πάντα μαζί τους. Σκέφτεσαι αν έφαγαν, αν είναι καλά, αν χρειάζονται κάτι, αν είσαι αρκετή. Αυτό το αόρατο φορτίο είναι πολύ μεγάλο και πολλές φορές δεν φαίνεται, γιατί εξωτερικά μπορεί να λειτουργείς κανονικά.
Η σχέση με το σώμα σου είναι πιο συμφιλιωμένη ή πιο συνειδητή σήμερα;
Θα έλεγα πιο συνειδητή, και μέσα από αυτό πιο συμφιλιωμένη, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι δεν έχω ανασφάλειες ή δύσκολες στιγμές. Απλώς δεν βλέπω πια το σώμα μου μόνο αισθητικά. Το βλέπω ως σύμμαχο, ως σπίτι, ως κάτι που έχει περάσει πολλά, που έχει αλλάξει, που έχει φέρει παιδιά στον κόσμο. Αυτό από μόνο του δημιουργεί ένα διαφορετικό σεβασμό.
Πού τελειώνει για σένα η φροντίδα του σώματος και πού αρχίζει η πίεση;
Η φροντίδα έχει μέσα της αγάπη. Η πίεση έχει φόβο. Όταν κάνω κάτι για να νιώσω καλά, να έχω ενέργεια, να είμαι υγιής, είναι φροντίδα. Όταν το κάνω για να προλάβω την κριτική, για να χωρέσω σε μια εικόνα ή για να τιμωρήσω τον εαυτό μου, τότε αρχίζει η πίεση. Προσπαθώ να αναγνωρίζω αυτήν τη διαφορά.
Τι σου μαθαίνει το σώμα σου όταν το ακούς πραγματικά;
Να είμαι πιο ειλικρινής. Το σώμα πολλές φορές καταλαβαίνει πριν από εμάς. Μου δείχνει πότε χρειάζομαι ξεκούραση, πότε κάτι με βαραίνει, πότε είμαι καλά. Και μου μαθαίνει επίσης ότι δύναμη δεν σημαίνει να αντέχεις τα πάντα. Μερικές φορές δύναμη είναι να σταματάς.
Πώς θα περιέγραφες τη σχέση σου με τη διατροφή σήμερα;
Θα τη χαρακτήριζα πιο ήρεμη από ό,τι παλαιότερα. Προσπαθώ να τρώω με τρόπο που με θρέφει και με κάνει να αισθάνομαι καλά, χωρίς ακρότητες. Ισορροπημένη διατροφή άλλωστε για μένα σημαίνει μέτρο, ποιότητα, απόλαυση και καθόλου εμμονή. Να μπορείς να φροντίζεις τον εαυτό σου χωρίς να χάνεις τη χαρά.
Έχει αλλάξει αντίστοιχα και η σχέση σου με το σώμα σου μέσα στο χρόνο;
Η αλήθεια είναι ότι έχει περάσει από πολλά στάδια. Υπήρχαν περίοδοι που ήμουν πιο αυστηρή, πιο απαιτητική, ίσως και πιο άδικη μαζί του. Μεγαλώνοντας, και ειδικά μετά τη μητρότητα, βλέπω το σώμα μου με περισσότερη ευγνωμοσύνη. Δεν κυνηγάω τόσο την τελειότητα. Με ενδιαφέρει να νιώθω καλά μέσα μου.
Τι ρόλο παίζει η γυμναστική στην ψυχική σου ευεξία και τη ζωή σου γενικότερα;
Η γυμναστική για μένα είναι τρόπος αποφόρτισης. Δεν είναι πάντα εύκολο να βρω χρόνο, ειδικά με τα παιδιά και τη δουλειά, αλλά όταν τα καταφέρνω, νιώθω αμέσως τη διαφορά. Η άσκηση καθαρίζει το μυαλό μου. Με επαναφέρει στο σώμα μου, στην αναπνοή μου, στο παρόν. Δεν τη βλέπω μόνο ως κάτι σωματικό, αλλά και ψυχικό.
Είναι περισσότερο πειθαρχία, φροντίδα ή διαφυγή;
Είναι κυρίως φροντίδα. Σίγουρα προϋποθέτει και πειθαρχία, γιατί χρειάζεται συνέπεια, αλλά δεν θέλω να τη βιώνω ως υποχρέωση. Κάποιες φορές είναι και διαφυγή, με την καλή έννοια. Είναι ο χρόνος που αφιερώνω μόνο σε μένα, οι στιγμές που μπορώ να αδειάσω από όλα όσα με απασχολούν.
Τι σημαίνει για σένα το «μαζί» μετά από δεκαέξι χρόνια σχέσης/γάμου;
Το «μαζί» μετά από τόσα χρόνια σημαίνει επιλογή. Δεν είναι κάτι αυτονόητο. Σημαίνει ότι αλλάζουμε, μεγαλώνουμε, περνάμε φάσεις, δυσκολίες, χαρές και συνεχίζουμε να επιλέγουμε ο ένας τον άλλο. Δεν είναι πάντα ρομαντικό με τον τρόπο που το φανταζόμαστε στην αρχή. Είναι όμως βαθύτερο. Είναι οικειότητα, εμπιστοσύνη, κοινή ζωή.
Η αγάπη τελικά είναι περισσότερο συναίσθημα ή απόφαση;
Ξεκινά ως συναίσθημα, αλλά για να κρατήσει γίνεται απόφαση. Το συναίσθημα είναι πολύτιμο, αλλά αλλάζει μορφές. Η απόφαση είναι αυτό που σε κάνει να μένεις παρών, να φροντίζεις, να ακούς, να προσπαθείς. Για μένα η αγάπη είναι πράξη. Φαίνεται στον τρόπο που είσαι δίπλα στον άλλο στην καθημερινότητα.
Τι έχεις χάσει μεγαλώνοντας που δεν θα ήθελες να ξαναβρείς και τι έχεις κερδίσει που δεν θα το άλλαζες με τίποτα;
Έχω χάσει την ανάγκη να αρέσω σε όλους, και πραγματικά δεν θα ήθελα να την ξαναβρώ. Ήταν κουραστικό και άδικο για τον εαυτό μου. Από την άλλη, έχω κερδίσει περισσότερη εσωτερική ηρεμία, περισσότερη αποδοχή, περισσότερη ουσία, και αυτά δεν θα τα άλλαζα με τίποτα, ούτε με την ανεμελιά της νεότητας.
Πώς είναι η σχέση σου με το χρόνο και τι αλλάζει σε αυτήν όταν κοιτάς πίσω τις επιλογές σου;
Παλιότερα αντιμετώπιζα το χρόνο σαν κάτι που έπρεπε να προλάβω. Τώρα τον βλέπω πιο πολύ σαν κάτι που θέλω να ζήσω. Όταν κοιτάζω πίσω, καταλαβαίνω ότι ακόμα και οι επιλογές που με δυσκόλεψαν στο παρελθόν κάτι μου έμαθαν. Δεν θα ήθελα να επιστρέψω για να διορθώσω τα πάντα. Νομίζω ότι όλα με κάποιον τρόπο με έφεραν εδώ που είμαι σήμερα.
Ποιο είναι το πιο σημαντικό μάθημα που έχεις πάρει τα τελευταία χρόνια;
Ότι δεν χρειάζεται να τα ελέγχουμε όλα. Η ζωή έχει τον τρόπο της να μας πηγαίνει και σε δρόμους που δεν είχαμε σχεδιάσει. Το σημαντικό είναι να μένουμε ανοιχτοί, να ακούμε τον εαυτό μας και να μη φοβόμαστε τις αλλαγές. Έμαθα επίσης ότι η ευαλωτότητα δεν είναι αδυναμία. Είναι αλήθεια.
Τι θα έλεγες σήμερα στην Ευαγγελία των νεανικών σου χρόνων;
Θα της έλεγα να μην είναι τόσο αυστηρή με τον εαυτό της. Να εμπιστεύεται περισσότερο τη διαδρομή της και να μη βιάζεται να τα καταλάβει όλα. Θα της έλεγα ακόμα ότι τα λάθη δεν είναι αποτυχίες, ότι η ευαισθησία της είναι δύναμη και ότι κάποια στιγμή θα μάθει να στέκεται πιο ήρεμα μέσα της. Και, κυρίως, ότι είναι αρκετή όπως είναι.
