Υπάρχει εκείνη η στιγμή που αργεί να έρθει το μήνυμα και πιάνετε τον εαυτό σας να σκέφτεται: «Αν δεν έστελνα εγώ, θα μιλούσαμε ποτέ;»
Εσείς προτείνετε να βρεθείτε; Εσείς θυμάστε γενέθλια; Εσείς ρωτάτε πώς πήγε εκείνη η δύσκολη μέρα ή αν έφτασε ο/η άλλος/η σπίτι μετά από ένα ταξίδι; Ε κάποια στιγμή, εκεί που αργεί να έρθει το μήνυμα, ίσως πιάσετε τον εαυτό σας να αναρωτιέται: «Αν δεν έστελνα εγώ, θα μιλούσαμε τελικά ποτέ; Μήπως μόνο εγώ προσπαθώ γι’ αυτή τη φιλία;»
Δεν αγαπούν όλοι με τον ίδιο τρόπο
Υπάρχουν άνθρωποι που λειτουργούν πιο ενεργά στις σχέσεις και άλλοι που είναι πιο παθητικοί. Οι πρώτοι παίρνουν πρωτοβουλίες, οργανώνουν, θυμούνται, φροντίζουν να υπάρχει επαφή. Οι δεύτεροι μπορεί να χαίρονται πραγματικά τη σχέση, να είναι παρόντες όταν βρεθούν με τον/την φίλο/η, αλλά σπάνια θα είναι εκείνοι που θα κάνουν την πρώτη κίνηση. Όταν ανήκουμε στην πρώτη κατηγορία, εύκολα μεταφράζουμε τη διαφορά αυτή ως έλλειψη ενδιαφέροντος. Όμως οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η διαφορά όσον αφορά την πρωτοβουλία δεν σημαίνει απαραίτητα διαφορά και στο συναίσθημα.
Κάποιοι άνθρωποι εκφράζουν τη φροντίδα τους διαφορετικά: ακούνε περισσότερο, δείχνουν σταθερότητα, είναι διαθέσιμοι όταν χρειαστεί, αλλά δεν σκέφτονται αυθόρμητα να στείλουν μήνυμα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πληγωνόμαστε. Γιατί όταν νιώθουμε ότι η σχέση εξαρτάται από εμάς, λογικό είναι να αρχίσουμε να κουραζόμαστε. Και όσο αυξάνεται η προσπάθεια χωρίς ανταπόκριση, τόσο πιο εύκολα εμφανίζεται η πικρία.
Κάπου εκεί ίσως βοηθά μια διαφορετική ερώτηση. Όχι το: «Νοιάζεται όσο εγώ;», αλλά: «Μου δίνει αυτό που χρειάζομαι από μια φιλία;»
Γιατί δύο άνθρωποι μπορούν να νοιάζονται ο ένας για τον άλλον και ταυτόχρονα να έχουν πολύ διαφορετικές ανάγκες γύρω από την επαφή, τη συχνότητα και την αμοιβαιότητα.
Τι μπορούμε να κάνουμε πριν απομακρυνθούμε
Το πρώτο βήμα είναι να μην υποθέτουμε. Πολλές φορές, ο άλλος άνθρωπος δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι αισθανόμαστε μόνοι μέσα στη σχέση.
Αντί να αποσυρθούμε σιωπηλά, αξίζει να πούμε κάτι απλό: «Μου αρέσει που κάνουμε πράγματα μαζί, αλλά τελευταία νιώθω ότι συνήθως εγώ ξεκινάω την επικοινωνία. Θα χαρώ αν παίρνεις κι εσύ πού και πού πρωτοβουλία.»
Επίσης, βοηθά να δημιουργούμε πιο σταθερές συνήθειες. Ένα συγκεκριμένο ραντεβού κάθε μήνα, μια κοινή δραστηριότητα ή μια μικρή ρουτίνα μπορεί να μειώσει το βάρος της συνεχούς ανάγκης για πρωτοβουλία.
Και φυσικά, βοηθά να σκεφτούμε από ποιες σχέσεις στη ζωή μας παίρνουμε αυτά που έχουμε ανάγκη. Δεν χρειάζεται κάθε φιλία να μας προσφέρει τα πάντα — καθημερινή επικοινωνία, βαθιά σύνδεση, διασκέδαση, συναισθηματική στήριξη κ.λπ.
Κάποιες φιλίες μάς δίνουν σταθερότητα, άλλες αυθορμητισμό, άλλες την αίσθηση ότι κάποιος είναι εκεί όταν τον χρειαστούμε.
Το ζητούμενο ίσως δεν είναι να αλλάξουν όλοι οι φίλοι μας, αλλά να μην περιμένουμε από κάθε σχέση να καλύπτει όλες τις ανάγκες μας.
Κάθε φιλία είναι ξεχωριστή
Δεν έχουν όλες οι φιλίες να έχουν την ίδια συχνότητα, την ίδια ένταση ή τις ίδιες προσδοκίες.
Μπορεί να αγαπάμε πολύ έναν άνθρωπο αλλά να μην είναι ο φίλος που μιλάμε κάθε εβδομάδα. Μπορεί να είναι εκείνος που θα είναι πάντα εκεί στα σημαντικά, αλλά όχι στην καθημερινότητα. Και αυτό δεν σημαίνει ότι η σχέση έχει λιγότερη αξία.
Αντί να αναρωτιόμαστε συνεχώς αν κάποιος φίλος μας αγαπά όσο τον αγαπάμε, ίσως βοηθά να σκεφτούμε αν περιμένουμε από τη συγκεκριμένη φιλία κάτι που τελικά δεν μπορεί — ή δεν θέλει — να δώσει.
Από την άλλη, αν συνήθως είμαστε εμείς που περιμένουμε τους άλλους να κάνουν την πρώτη κίνηση, ίσως αξίζει να θυμόμαστε κάτι:
Οι φιλίες δεν συνεχίζονται από μόνες τους. Ένα μήνυμα, μια πρόταση για καφέ, ένα «σε σκέφτηκα» μπορεί να μοιάζει μικρό, αλλά συχνά είναι αυτό που κρατά μια σχέση ζωντανή. Και πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε πόση φροντίδα κρύβεται πίσω από αυτές τις μικρές κινήσεις — μέχρι να σταματήσουν.
Βέβαια, δεν είναι υγιές να κρατάμε κάθε φιλία με κάθε κόστος.
Υπάρχουν σχέσεις στις οποίες δεν υπάρχει απλώς διαφορετικός τρόπος έκφρασης αλλά σταθερή έλλειψη αμοιβαιότητας: όταν μόνο ο ένας προσπαθεί, όταν οι ανάγκες του αγνοούνται συστηματικά ή όταν η σχέση αφήνει περισσότερο βάρος παρά χαρά. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το ζητούμενο δεν είναι να δώσουμε κι άλλη κατανόηση ή να προσπαθήσουμε λίγο περισσότερο αλλά να αναρωτηθούμε αν αυτή η σχέση μάς κάνει καλό όπως είναι σήμερα.
Κάποιες φιλίες χρειάζονται περισσότερο χώρο. Και κάποιες, όσο δύσκολο κι αν είναι να το παραδεχτούμε, ολοκληρώνουν τον κύκλο τους. Το τέλος μιας φιλίας δεν σημαίνει απαραίτητα αποτυχία. Μερικές φορές σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε πως αυτό που υπήρχε κάποτε δεν μπορεί πια να μας καλύψει με τον ίδιο τρόπο.
